Tuesday, 31 January 2017

வாழ்க்கையின் சவாலே ஈழச்சிறுகதைகள்

வாழ்க்கையின் சவாலே ஈழச்சிறுகதைகள்

கருணாகரன்

"இலக்கியத்தை எப்படிப் புரிந்து கொள்வது?" என்று தொடரும் முடிவற்ற விவாதங்களின் மத்தியில் இலங்கைச் சிறுகதைகளை முன்வைத்து விமர்சனபூர்வமாக இந்தப் புத்தகத்தை எழுதியிருக்கிறார் கே.பாலமுரkaruna1ுகன். இதன் மூலமாக இலங்கையில் நிலவும் இன ஒடுக்குமுறையையும் சாதிய ஒடுக்குமுறையையும் மிகத் துல்லியமாக அடையாளப்படுத்துகிறார். இன்னொரு வகையில் சொன்னால், தமிழ்த்தேசியமும் தமிழ்ச்சாதியமும் இயங்கும் முறைகளை இந்தச் சிறுகதைகளின் வழியாக குவியப்படுத்திக் காட்டுகிறார் பாலமுருகன். இது ஒரு வகையில் படைப்புகள் முன்வைக்கும் அரசியலை இன்னும் செறிவாக்கும் முயற்சியாகும். விமர்சனத்தின் மூலமாக படைப்பை ஊன்றிக் கவனிக்கச் செய்தல் இது.

பாலமுருகனுடைய புரிதல், இலக்கியத்தின் அரசியல் குறித்த அவதானத்தில் குவிவதாகும். மறுவளமாகச் சொன்னால், சமூகத்தில் ஊடாட்டம் செய்யும் அரசியலை இலக்கியப்பிரதி எப்படி எதிர்கொள்கிறது என்பதாகும். ஆகவே பாலமுருகன் இந்த அடிப்படையிலேயே தன்னுடைய விமர்சனங்களை முன்வைக்கிறார். இலக்கியப்பிரதி என்பது, மக்களுடைய வாழ்க்கை எதிர்கொள்ளும் யதார்த்தப் பிரச்சினைகளின் கலை வெளிப்பாடு. அந்தப் பிரச்சினைகளை பிரதி எவ்வளவு நேர்மையோடும் தீவிரத்தோடும் நிதானமாகச் சரியாகப் பேசுகிறது என்பதே பாலமுருகனுடைய தேடல். இந்தத் தேடலுக்காக ஈழத்தின் முக்கியமான எழுத்தாளர்களில் ஆறுபேருடைய ஆறு சிறுகதைகளைத் தேர்ந்திருக்கிறார் பாலமுருகன். பாலமுருகன் தேர்வு செய்திருக்கும் இந்த ஆறு கதைகளும் முன்னர் குறிப்பிட்டிருப்பதைப்போல, இரண்டு பெரும் பிரிவுகளில் வகைப்படுகின்றன. ஒன்று, இனரீதியான ஒடுக்குமுறைக்கு எதிராகப் போராடும் தமிழ் மக்களுடைய அரசியல் சார்ந்தது. மற்றது, சாதிய ஒடுக்குமுறைக்கு எதிரானது. இந்த இரண்டு வகைப்பாடுகளையும் அவற்றுக்குரிய ஒழுக்க விதிகள், அவற்றின் அரசியல், அவற்றுக்கான நியாய அடிப்படைகள் என்பவற்றை ஆதாரமாகக் கொண்டு விமர்சனபுர்வமாக அணுகுகிறார் பாலமுருகன்.

இந்தக் கதைகளை எழுதியிருக்கும் அறுவரும் வெவ்வேறு காலகட்டத்தையும் களச்சூழலையும் கொண்டவர்கள். அரசியல் நிலைப்பாடுகளிலும் நோக்குநிலைகளிலும் கூட வேறுபட்டவர்கள். ஆனால், ஒவ்வொருவரும் தமக்குரிய தளங்களில் செயற்பட்டதன் மூலம் முக்கியத்துவமுடையவர்கள். இப்படி வெவ்வேறு நிலைப்பட்டிருக்கும்போதும் இந்த ஆறுபேரிலும் ஆறு கதைகளிலும் பொது ஒற்றுமைகள் பல உண்டு. இந்த அறுவரும் அதிகார வர்க்கத்துக்கு – அதிகாரத் தரப்புக்கு எதிரான எழுத்தியக்கத்தையுடையவர்கள். பொதுவாக ஒடுக்குமுறைக்கு எதிரானவர்கள். ஒடுக்குமுறைக்கு எதிரான போராட்ட அனுபவத்தைக்கொண்டவர்கள். யோ. கர்ணனும் ஷோபாசக்தியும் தமிழர்களின் அரசியல் ஒடுக்குமுறைக்கு எதிரான – சிங்களப்பெருந்தேசியவாதத்துக்கு எதிரான கதைகளைத் தருகிறார்கள். இருவரும் இந்தப் போராட்டத்தில் நேரடியாகவே ஈடுபட்ட போராளிகளும் கூட. விடுதலைப்புலிகள் இயக்கத்தின் ஒரு காலகட்ட உறுப்பினர்கள். கர்ணன் தொடர்ந்தும் இலங்கையிலேயே இருக்கிறார்.  ஷோபாசக்தி புலம்பெயர்ந்து பிரான்ஸில் வாழ்கிறார். எங்கே வாழ்ந்தாலும் அனுபவங்களைச் சாராம்சப்படுத்துவதிலும் அதைப் படைப்பாக்குவதிலும் இருவரும் கூர்மையுடன் தொழிற்படுகின்றனர். அதேவேளை இருவரும் தாம் சார்ந்திருந்த விடுதலைப்போராட்டத்தையும் விடுதலை அமைப்பையும் கூட விமர்சிக்கத் தவறவில்லை. இதன்மூலம் தமது நோக்கு நிலையில் ஒரு சமநிலையை உண்டாக்க முயற்சிக்கின்றனர்.

மறுவளத்தில் சாதிய ஒடுக்குமுறையை வெளிப்படுத்தும் தரப்பில் செயற்படும் டொமினிக் ஜீவா ரஷ்யசார்பு இடதுசாரி இயக்கத்தைச் சேர்ந்தவர். சமூகப் போராட்டங்களில் ஈடுபட்ட எழுத்துப்போராளி.  கே.டானியல் சீனசார்பு இடதுசாரி. தீண்டாமைக்கு எதிரான போராட்டங்களில் பங்கெடுத்தவர். அதற்காக அப்பொழுது சிறை சென்றவர். தலைமறைவு வாழ்க்கை வாழ்ந்தவர். என்.கே.ரகுநாதனும் இத்தகைய பின்புலத்தையுடையவரே. தேவா சமூக ஒடுக்குமுறைக்கு எதிரான செயற்பாட்டுடன் புலம்பெயர்ந்து வாழ்ந்தவர். தற்போது இலங்கைக்கும் ஜேர்மனிக்குமிடையில் ஊடாடிக்கொண்டிருக்கிறார். தேவா, டொமினிக் ஜீவா, கே.டானியல், என்.கே.ரகுநாதன்  ஆகிய நால்வரும் நேரடியாகவே சாதிய ஒடுக்குமுறைக்கு எதிரானவர்கள். அந்தப் போராட்டங்களிலும் அதற்கான அரசியலிலும் செயற்பட்டவர்கள். இவர்களுக்கு தமிழர்களுடைய தமிழ்த்தேசிய நிலைப்பட்ட போராட்டத்தையும் விட சாதிய ஒடுக்குமுறையும் அதற்கெதிரான போராட்டங்களுமே முதன்மையானவை. எதனால் ஒருவர் பாதிக்கப்படுகிறாரே, எதன் நிமித்தமாக ஒரு சமூகம் அவஸ்தையையும் அவமானத்தையும் நெருக்கடியையும் சந்திக்கிறதோ அதையே அந்தச் சமூகமும் அந்தச் சமூகத்தின் பிரதிநிதிகளும் முன்னிலைப்படுத்துவர். இது நியதி. ஆகவே இந்த அணியினருக்கு சாதிய முரண்பாடுகளும் ஒடுக்குமுறையுமே பிரதான நெருக்கடிகளாகத் தெரிகின்றன.

ஏறக்குறைய இந்தக் கதைகள் இப்படி இரண்டு பிரதான ஒடுக்குமுறைகளுக்கு எதிரான போராட்டங்களின் பின்னணியையுடைய வகைப்படுத்தலில் உள்ளன. இவை இரண்டையும் ஈழச்சூழலில் வைத்து, அவற்றின் பரிமாணங்களின் வழியே நோக்குகிறார் பாலமுருகன்.

இன்னும் இரண்டு போக்குகளில் உள்ளவை மலையக் கதைகளும் முஸ்லிம்களின் கதைகளும். மலையகத்தில் நிலவும் ஒடுக்குமுறையும் முஸ்லிம்கள் எதிர்கொள்ளும் நெருக்கடியும் இரட்டைத் தன்மையுடையது. மலையக மக்கள் தமிழர்கள் என்ற வகையில் எதிர்கொள்ளும் நெருக்கடி இனரீதியானது. மறுபக்கத்தில் வர்க்க நிலைப்பட்ட ஒடுக்குமுறையை – உழைப்புச் சுரண்டலை எதிர்கொள்கிறார்கள். குடியிருப்பதற்கான நிலமோ, வீடோ இல்லாத அவலத்திலிருந்து அடிப்படைத் தேவைகளே இல்லாத அடிமட்ட வாழ்க்கைக்கே உத்தரவாதமற்ற நிலையை எதிகொள்ளும் மக்கள் இவர்கள். இதைத் தெளிவத்தை யோசப்பின் கதையை மையமாக வைத்து குவியப்படுத்துகிறார் பாலமுருகன்.

இவ்வாறே முஸ்லிம்களின் பிரச்சினையும் உள்ளது. தமிழ் பேசும் சிறுபான்மையினர் என்ற வகையில் சிங்களத்தரப்பினாலும் தமிழ்த்தரப்பினாலும் இரட்டைக்குழாயத்தாக்குதலுக்குள்ளாகும் சமூகமாக முஸ்லிம்கள் உள்ளனர். இதை 1980 க்குப் பின்னான முஸ்லிம் படைப்புகளில் நாம் காணமுடியும். முஸ்லிம்களின் இந்தக் குரல் 1990 களில்தான் தீவிர நிலையை அடைகிறது. அதற்குப் பிரதான காரணம், தமிழ் இயக்கங்களின் அணுகுமுறை. குறிப்பாக விடுதலைப்புலிகள் வடக்கு இலங்கையில் இருந்து முஸ்லிம்களைப் பலவந்தமாக வெளியேற்றத்தொடங்கியதிலிருந்து முஸ்லிம்கள் தங்கள் எதிர்ப்புக்குரலைத் தீவிரப்படுத்தினர். அதேவேளை அவர்கள் சிங்கள இனவாதத்தையும் எதிர்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. ஓட்டமாவடி அரபாத்தின் கதைகள் இதில் முத்திரை.

இலங்கையில் முடிவற்ற நெருக்கடிகளைத் தந்து கொண்டிருப்பவை சாதிப்பிரச்சினையும் இனப்பிரச்சினையும் அதனோடிணைந்த வர்க்கம் மற்றும் மதரீதியான அடையாளப் பிரச்சினைகளும்.  அனைத்து  ஒடுக்குமுறைகளும் வலியையும் அவமானங்களையும் தருவனதான். ஒன்றுக்கு அரச அதிகாரம் துணைநிற்கிறது. மற்றதற்கு சாதி அதிகாரம் துணையிருக்கிறது. இன்னொன்றுக்கு வர்க்க அதிகாரம். மற்றதற்கு ஆயுதம். இலங்கையின் சமகாலப் பண்பாட்டில் நெருக்கடியை ஏற்படுத்தி, பண்பாட்டுச் சரிவை ஏற்படுத்திக் கொண்டிருப்பவையும் இவையே.

சிங்கள இனவாத அதிகார வர்க்கம் இனரீதியாகத் தமிழ் பேசும் மக்களை ஒடுக்குகிறது. இதற்காக அது பௌத்தத்தையும் ஒரு கருவியாகப் பயன்படுத்துகிறது. இதனால் விடுதலைக்கான வழியைப் பயக்க வேண்டிய பௌத்தம் ஒடுக்குமுறைக்கான ஆயுதமாக இலங்கையில் தொழிற்படுத்தப்படுகிறது. இதைக்குறித்து பௌத்தத் துறவிகளோ சிங்களப் புத்திஜீவிகளோ கேள்வி கேட்பதுமில்லை, சிந்திப்பதுமில்லை. பதிலாக அவர்களிற்பெரும்பாலானவர்கள், தமிழர்களுக்கு எதிரான ஒடுக்குமுறைச் சிந்தனையையே கொண்டிருக்கிறார்கள். இதற்காக அவர்களில் சிலர் பகிரங்கமாகவே அரசியலிலும் ஈடுபடுகிறார்கள். பௌத்தத்தைப் பின்பற்றும் சிங்கள மக்களிடத்திலும் பொதுவெளியிலும் கூட இது குறித்து எந்தப் பெரிய கேள்வி அலைகளும் கிடையாது. இதைக் குறித்த குற்றவுணர்ச்சியும் எவருக்கும் இல்லை.

இதைப்போலத்தான் தமிழர்களிடத்திலிருக்கும் சாதிய ஒடுக்குமுறையின் நிலையும் கதையும். தங்களிடையே உள்ள சாதிய ஒடுக்குமுறையைக்குறித்தும் தாம் மேற்கொள்கின்ற ஒதுக்கலைக்குறித்தும், அந்த ஒடுக்குமுறையை மேற்கொள்ளும் தரப்பினர் சிந்திப்பதுமில்லை வெட்கப்படுவதுமில்லை. பதிலாக இவர்கள், தங்களை ஒடுக்கும் அல்லது தங்களின் மீது ஆதிக்கம் செலுத்தும் சிங்களத் தரப்பின் அதிகாரத்தையும் ஒடுக்குமுறையையுமிட்டுக் கூக்குரல் எழுப்புகிறார்கள். அழுது வடிகிறார்கள். தமது இனத்தைச் சேர்ந்த பிற சமூகத்தினர் மீது தாம் மேற்கொள்ளும் ஒடுக்குமுறையையும் ஒதுக்கலையும் கைவிடாத வரையில் எப்படிப் பிறரிடமிருந்து தமக்கான நீதியும் நியாயமும் கிடைக்கும், தமக்கான நீதியையும் நியாயத்தையும் ஜனநாயக வெளியையும் எப்படிக் கோரமுடியும் என்று இவர்களில் எவரும் சிந்திப்பதில்லை. இதைத்தான் கே. டானியல் தன்னுடைய "பஞ்சகோணம்" நாவலில் கேட்கிறார். "பிறரை ஒடுக்குவோர் ஒருபோதும் தமக்கான விடுதலையைக்கோர முடியாது. அதற்கான நியாயமும் இல்லையே?" என.

ஆனால், இது தவறென்றும் சாதிப்பிரச்சினை போன்ற சிறுமுரண்பாடுகளை இந்த இடத்தில் பெரிது படுத்தி, தமிழரின் ஒற்றுமையைக் குலைப்பது பொது எதிரியான சிங்கள அதிகாரவர்க்கத்துக்கே லாபத்தைக்கொடுக்கும். அது எதிரிக்குப் பலமாகி விடும். இப்பொழுது இதைப்பற்றிப்பேசுவது தப்பு. ஆகவே உப முரண்பாடுகளை ஒரு புறத்தில் ஒதுக்கி விட்டுப் பெரிய முரண்பாடான இனமுரண்பாட்டின்மீதே எங்களுடைய கவனம் குவிய வேண்டும்" என டானியலுக்கு எதிரான வாதத்தைத்  தமிழில்  சிலர் முன்வைத்தனர். இவர்கள் இப்படித்தான் இப்பொழுதும் கூறிவருகின்றனர்.

"தமிழர்களுடைய அரசியலுரிமைகள் கிடைத்த பிறகு, தமிழர்களுக்குத் தமிழீழம் என்ற தனிநாடு கிட்டிய பின்னர் இந்தமாதிரியான உப முரண்பாடுகள் அனைத்தும் களையப்பட்டு விடும்" என்று ஒரு சப்பைக்கட்டு நியாயம் பதிலாகப் பரிந்துரைக்கப்படுகிறது. 

இதேவேளை, தமிழ் அதிகாரவர்க்கம், தமிழ்த்தேசியம் என்ற சொல்லாடலின் கீழ் சாதியத்தை மிக நுட்பமாகப் பேணுகிறது. கூடவே  அது சாதியத்துக்கு எதிரான உணர்வலைகள் கொதிப்புறாதபடியும் பார்த்துக் கொள்கிறது. இதனால் அடிநிலையில் இருக்கும் மக்கள் சாதிய ஒடுக்குமுறையையும் இன ஒடுக்குமுறையையும் சமநேரத்தில் எதிர்கொள்ள வேண்டியுள்ளது. சிங்கள இனவாதம் தன்னுடைய இனத்துக்கு அப்பால் உள்ள சமூகங்களை வேறுபடுத்துகிறது என்றால், தமிச் சமூகத்தில் சாதியம் தன்னினத்துக்குள்ளேயே பிளவையும் பிரிவையும் காட்டுகிறது. இதனுடைய அடிப்படை என்னவென்றால், அதிகார வர்க்கத்துக்கும் அதிகார மனதுக்கும் எதுவும் பொருட்டல்ல. அது எதையும் பயன்படுத்தும் என்பதுதான்.

ஆகவே இவற்றைத் தன்னுடைய விமர்சனத்தின் மூலமாக படைப்புகளில் ஒளி பாய்ச்சிக் காண்பிக்கிறார் பாலமுருகன். பாலமுருகன் மலேசியாவில் வாழும் விமர்சகர். இந்தியாவிலிருந்து புலம்பெயர்ந்து வாழும் மூன்றாம் தலைமுறையைச் சேர்ந்தவர். புலம்பெயர்ந்து வாழும் மூன்றாம் தலைமுறை எதிர்கொள்ளும் அடையாளச் சிக்கல்களையும் தன்னுடைய சமூகத்துக்குள் எதிர்கொள்ளும் சாதிய நெருக்கடிகளையும் உணர்ந்தவர். நிலமும் தளமும் காலமும் மாறினாலும் தமிழர்களின் குணம் மாறுவதில்லை என்றமாதிரி, அவர் வாழ்கின்ற மலேசியச் சூழலும் தமிழ் மணத்தோடுதான் உள்ளது. அங்கும் ஒடுக்குமுறையும் புறக்கணிப்பும் தாராளமாக உண்டு. அங்குள்ள தமிழர்களில் ஒரு தொகுதியினர் இலங்கையில் உள்ள அடிநிலைத்தமிழர்களைப்போல இரட்டை நெருக்கடிகளை எதிர்கொள்வோராகவே உள்ளனர். ஆகவே, பாலமுருகனுக்கு இந்தக் கதைகளை அணுகுவதில் எந்தப் பெரிய இடைவெளிகளும் இல்லை. சொந்த அனுபவத்தைக் கொண்டு அளப்பதைப்போல மிக எளிதாக இவற்றை அணுகிறார்.

இருந்தாலும் இலங்கையின் இனப்பிரச்சினை தொடர்பாக பாலமுருகனுடைய புரிதல் மலேசிய வாழ்க்கை அனுபவத்தின் வழியாக உருக்கொள்கிறதோ என்று எண்ண வைக்கிறது. மலேசியாவுக்கு சீனா ஒரு அச்சுறுத்தலான மையம். அதைப்போல, மலேசியாவில் இருக்கின்ற தமிழர்களுக்கு மலேயர்களும் சீனர்களும் அச்சுறுத்தல். இந்த அனுபவங்களின் வழியாக ஈழவிடுதலைப்போராட்டத்துக்கு முன்னணி எதிர்நிலைச் சக்தியாக அவர் சீனாவைப் பார்க்கிறார். ஈழவிடுதலைப் போராட்டத்துக்கும் தமிழர்களுக்கும் உண்மையில் சீனா நேரடியான எதிர்நிலைச் சக்தியல்ல. இந்தியாவும் அமெரிக்கா தலைமையிலான மேற்குலகமுமே இந்தப் போராட்டத்தை நசுக்கியது. பேரரசுகளுக்கிடையிலான போட்டியின் விளைவாகவே சீனாவும் இதில் பங்கெடுத்தது. அத்தனை நாடுகளும் அரசுக்கும் அரசுக்கும் இடையிலான உறவின் அடிப்படையிலேயே சிந்திக்கின்றன. அப்படித்தான் அவை நலன்களையும் பேணிக் கொள்கின்றன. ஆகவே, இங்கே தனியே சிங்கள ஒடுக்குமுறை மட்டும் தமிழ் பேசும் மக்களைப் பாதிக்கவில்லை. அதனோடிணைந்த சர்வதேச அதிகார அமைப்பின் ஒடுக்குமுறையும்தான் பாதிப்பை உண்டாக்குகிறது. இவை இன்றைய வாழ்க்கையில் மிக எளிமையாகப் புரிந்து கொள்ளக் கூடிய விசயங்கள். உலகம் வினோதமான முறையில் பங்கிடப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. திமிங்கிலங்களுக்கிடையில் சிறிய மீன்கள் எப்படி வாழ்வது என்று நீங்கள் சிந்திக்கிறீர்கள். நீங்கள் எப்பொழுது பெரிய மீனாக, திமிங்கிலங்களாக மாறுவது என்ற கனாத்தான் ஒவ்வொருக்கும் பகிரப்படுகிறது. இந்தக் கனா நிஜமாகுவது அத்தனை சுலமானதல்ல.

அறிவும் ஒடுக்குமுறையில் இருந்து விடுபடத் துடிக்கும் வேட்கையும் மனிதர்களைப் போராடத் தூண்டுகிறது. அதன் தொடக்க நிலை விழிப்பே எழுத்தும் இலக்கியமும். ஈழச்சிறுகதைகள் 1960 களில் இருந்து ஒடுக்குமுறைக்கான எதிர்ப்புக் குரலாக – கலகக் குரலாக வெளிவரத் தொடங்கியது. சாதிய எதிர்ப்பும் இனவாதத்த எதிர்ப்பும் இவற்றில் தொடர்ந்தொலித்தன. இவற்றுக்கு ஒரு பெரிய படர்ச்சியும் தொடர்ச்சியும் உண்டு. அவற்றிலிருந்து ஒரு வெட்டுமுகத்தோற்றத்தையே இங்கே பாலமுருகன் காண்பிக்கிறார்.

வாழ்வை வலையாகச் சுற்றிப் படர்ந்திருக்கும் அரசியலை பாலமுருகன் வெளிப்படையாக வியாக்கியானம் செய்யவில்லை. ஆனாலும் இந்தக் கதைகள் சொல்கின்ற பண்பாட்டு வீழ்ச்சியையும் அநீதியையும் பேசுவதன் மூலமாக இவற்றிற் படர்ந்திருக்கின்ற அரசியலைப் பேசுகிறார். இதன் மூலமாக அவர் சொல்கின்ற தெளிவான சேதி, ஈழச்சிறுகதைகள் வாழ்க்கையின் பிரதிபலிப்பாகவும் அதன் சவாலாகவும் உள்ளன என்பதுவே.

கே. பாலமுருகன் ஒடுக்கு முறைக்கு எதிரான ஈழத்துச் சிறுகதைகள் சில குறித்து எழுதியிருக்கும் விமர்சன நூலுக்கான முன்னுரை)

Loading...